Ik? Een blog?!

Voldoen aan de verwachtingen waarvan ik denk dat anderen die van mij hebben. Voldoen aan mijn eigen eisen en het juk van de harde zelfkritiek. Een grote angst om afgewezen te worden en daarom vooraf uit een soort van zelfbescherming mijzelf afwijzen. Toen ik een aantal jaar geleden de stap tot zelfstandig adviseur zette, wist ik dat ik mezelf aan te pakken had. Dat ik met het voor mijzelf beginnen, een grote druk legde op mijn krachten maar voor een fijn en gezond leven ook valkuilen van het graag goed willen doen, waardering bij anderen zoeken, het mij verantwoordelijk voelen en mijn perfectionisme. Want op zich zijn dit natuurlijk krachten en voor opdrachtgevers ideale eigenschappen. Maar dan wel gedoseerd en niet in de extreme mate waarin ik ze aan de dag legde. Het zal iets met mijn leeftijd – ik ben 40 – en de aantrekkingskracht van gelijkgestemden te maken hebben: ik zie dit patroon bij veel mensen om mij heen, vooral vrouwen.

Mijn standaard is nog steeds hoog en mijn betrokkenheid en wens om het goed te doen, nog steeds heel groot

In de afgelopen periode heb ik geleerd om mijzelf niet meer af te wijzen en veel milder naar mijzelf en mijn pogingen om het goed te doen te kijken. Ben ik daarmee een slechtere ondernemer, een slechtere opdrachtnemer? Nee, dat geloof ik niet. Mijn standaard is nog steeds hoog en mijn betrokkenheid en wens om het goed te doen, nog steeds heel groot. Maar als het een keer niet gaat zoals ik bedacht had of wanneer het wat meer zoeken is naar de juiste weg (waarover een volgende keer meer), ben ik niet meer zo hard voor mezelf. Mijn werk is veel minder verbonden met wie ik ben en mijn bestaansrecht. Ik mag er zijn en ik ben oké. De verbondenheid tussen prestaties en zijn, is niet in één keer weg, maar ik ben me ervan bewust en koppel deze actief los. En dat is ook hard werken. Ik voldoe, los van hoe ik mijn opdrachten uitvoer en welke resultaten ik behaal. Juist omdat ik soms wat afstand neem en mijn werk loskoppel van mijn bestaansrecht, maakt dit mij tot een gezondere en gelukkigere opdrachtnemer. En misschien ook wel een betere, maar dat is aan mijn opdrachtgevers om te bepalen. Hoewel ik daar natuurlijk niet mijn bestaansrecht vanaf laat hangen….. Ik! Een blog!

Deel dit bericht

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on print
Share on email